New York Marathon

De New York City Marathon!

Yes, we hebben de New York marathon gelopen!! 42 kilometer en 195 meter, 42.000 hardlopers en 2 miljoen enthousiaste toeschouwers..wat een fantastische ervaring, wat een thrill! Het was ook zeker afzien en even stevig  doorbijten, maar dat maakt allemaal niks uit. De sfeer, de ervaring en de prestatie maken alles goed. Onze eerste marathon is er een om nooit te vergeten!

 We gaan even terug naar waar we waren gebleven...

Dag 4 (2 dagen voor marathon)

Vroeg opstaan want vandaag wordt er een training verzorgd door Holland Runner (onze reisorganisatie). Christina draait zich nog even lekker om en Laurens en Jorrit gaan met de groep richting Central Park. In totaal bestaat de Holland Runner groep uit bijna 500 man! In drie kwartier draaien we in een groepje van zo'n 35 man een relaxte training af. We lopen ook het laatste gedeelte van de route met de finish in Central Park. Goed om te weten dat het hier zo steil loopt ook! De rest van de dag proberen we niet teveel te doen en veel te drinken en eten. We gaan naar de bioscoop en 's avonds wonen we de marathon voorlichting van Holland Runner bij. we krijgen er informatie over de gang van zaken en nemen de route door. De zenuwen worden steeds heftiger!

Dag 5 (1 dag voor de marathon)

Vandaag weer op tijd uit de veren (7 uur) want de Friendship Run staat op de planning. Deze loop staat vooral in het teken van gezelligheid en saamhorigheid. Maarliefst 20.000 lopers doen er mee! Het zijn bijna allemaal internationale lopers (en supporters) die meedoen. Veel vlaggen, landenkleuren en ook aparte uidossingen maken dit tot een gemoedelijk loopje. Nederland is heel goed vertegenwoordigd met honderden oranje uidossingen! We lopen/joggen slechts 5 kilometer van het United Nations gebouw tot Central Park, maar het is al geweldig om door de straten van New York te lopen. Ook voor Christina die ook meeloopt.

 Na de run doen we het weer even rustig aan. In de middag halen we bij een bouwmarkt om de hoek letterstickers om onze naam op ons shirt te knutselen. We hadden al gehoord dat dit een aanrader is! De spullen voor de marathon leggen we ook zorgvuldig klaar. ´s Avonds staan we te wachten op de Halloween parade, maar het duurt ons wat te lang en we gaan eerst (net als de dag ervoor) pasta eten. Als we daarna buiten komen vangen we nog een glimp op van de parade, maar het regent en we vinden het wel best. Vroeg slapen..morgen is de grote dag!

Dag 6 - Marathon dag!

Na maanden van voorbereiding is het dan eindelijk zo ver..vandaag moet het gebeuren! Om 5:45 uur gaat de wekker, maar we waren al wakker..de zenuwen zullen daar wel iets mee te maken hebben. Eerst een douche, dan de pre-marathon kleren aan en ontbijt halen in het hotel. Het is er al een drukte van belang. De bananen en het bruinbrood zijn al op. Laurens had gelukkig zelf bruin brood gekocht. Hij kan zelfs nog een sneetje brood voor een banaan ruilen, mooi dealtje! En dan om 6:45 de bus in. Via New Jersey rijden we naar Staten Island waar het startschot zal klinken. Onderweg veel strakke gezichten en het toilet is bijna constant bezet. Naarmate we dichter bij het startterrein komen wordt het steeds drukker op de weg en als we er bijna zijn staan we in de file. Regelmatig wordt er al op horloges gekeken. Na een tijdje gaan de deuren van de bus open. Het laatste gedeelte kunnen we beter lopen dan zijn we er sneller. Als we uitstappen en de hoek omlopen zien we duizenden lopers richting het terrein lopen. Het startterrein zelf is een beetje chaotisch. Overal lopers die zenuwachtig doorelkaar heen lopen of op de grond liggen of zitten. Enkelen hebben zelfs een slaapzak meegenomen. Wij proberen even tot rust te komen op onze meegenomen plastic zakken. We doen de warme kleren uit en doen de "wegwerp" kleding aan. Dit is de kleding die we in het startvak nog aan zullen houden en daarna weg zullen gooien. Nadat we onze tas hebben ingeleverd bij 1 van de vele UPS busjes gaan we richting de start. Ondertussen bezoeken we nog een keertje of 3 de het toilet. Het starten van de marathon gaat in 3 fases (of "waves" zoals ze dat hier noemen). Wij zitten in Wave 2. Bijna missen we nog onze wave, maar dan is het eindelijk zover..om tien uur klinkt ons startschot.

 This is it! Op de klanken van Frank Sinatra's "New York, New York" passeren we de startlijn: kippenvel. We zijn begonnen aan de grootste marathon ter wereld, bring it on! Voor ons ligt de de immense Verrazano-Narrows Bridge die Staten Island met het stadsdeel Brooklyn verbindt. De route zal ons langs alle 5 stadsdelen van New York voeren. Maar eerst deze brug dus. Het is gelijk een pittig stuk omhoog. Gezamelijk lopen we naar de top.

Run Laurens  

"Rustig beginnen" gaat er door mijn hoofd. Mijn lichaam wil alleen zo graag plankgas geven. Met zoveel lopers over deze gigantische brug lopen geeft echt een kick. Helicopters vliegen boven ons hoofd en in de verte zien we de skyline van Manhattan, onze eindbestemming. Ik weet mezelf toch in toom te houden. Ik heb voldoende verhalen gehoord en gelezen om te weten dat enkele seconden winst bij de start, luttele minuten verlies bij de finish kunnen zijn. Jorrit loopt langzaam bij me weg. We gaan beide onze eigen weg. Ik concentreer me op mijn eigen tempo en rustige ademhaling. Op de brug is het nog vrij rustig, maar zodra we in Brooklyn de weg opdraaien horen we de eerste toeschouwers al gillen! Holy shit, wat geweldig. Al snel hoor ik ook mijn naam "Go Laurens!" .. weer kippenvel! Ik blijf even in het midden van de weg lopen om dit feest te aanschouwen, maar daarna loop ik al snel dichter langs de kant van weg om me er meer in te storten. De naam op het shirt werkt geweldig.. "Looking good Laurens". Wow de finish halen wordt een eitje zo! Net als vele andere lopers deel ik ook high-fives uit aan het publiek, zowel jong als oud. De vele politie-agenten houden alles goed in de gaten en ik hoor zelfs een (dikke) politie-agent roepen "Keep it up Laurens" haha. Prachtig! 

De eerste paar mijl verlopen goed. Nauwlettend hou ik de tijd in de gaten. Stiekem zou ik de marathon graag binnen de 4 uur willen afleggen, maar ik weet ook dat dit een enorme opgave is. Het parcours van de marathon van New York is zwaar: glooiend en met veel bochten. Na het lezen van de verhalen op internet en het horen van de ervaringen van andere marathonlopers lijkt 4 uur voor mij dan ook praktisch onmogelijk. Zelfs Jorrit is weggegaan met als doel om binnen de 4 uur te blijven. Het schema zit in ieder geval redelijk in mijn hoofd. Ongeveer 28 minuten per 5 kilometer en 9 minuten per mijl en dan zit je eronder. Iedere mijl staat netjes aangegeven met een bord en ook op de 5km punten staan borden. De eerste 5km gaan in 28:57. Langzaam beginnen was ook het plan. We lopen daarna nog steeds door Brooklyn over brede avenues en nog steeds overal een uitzinnig publiek. Bij iedere mijl zijn ook drankposten waar we sportdrank of water kunnen aanpakken. Ik maak er veel gebruik van. Het komt de snelheid niet ten goede met al die lopers voor je (af en toe flink zigzaggen!), maar het is belangrijk om vocht toe te blijven dienen aan het lichaam. Sommige mensen gaan stapvoets lopen om hun water op te drinken. Dat is voor mij geen optie. Ik heb er ook op getrained om door te blijven lopen tijdens het drinken. De voeding en het drinken tijdens de marathon heb ik van tevoren goed uitgedacht. Met mijn gewicht verbrand ik enorm veel calorieën tijdens het lopen en om te zorgen dat het licht niet uitgaat moet ik blijven drinken. Ik heb daarnaast ook een "hardloop-riem" met daarin eigen isotone sportdrank en powergels. Deze gels bevatten een speciale koolhydraatmix voor snelle energie. Erg zoet, maar voor mij belangrijk om alles op pijl te houden. De 5 gels die ik bij me heb verdeel ik over de run. Net voor de drankpost innemen zodat daarna direct water erbij kan wat de opname weer verbetert.

Ik loop lekker door en geniet van sfeer. Het weer is prima met zo'n 14 graden, weinig wind en af en toe de zon erbij! Langs de weg ook vele bandjes die vooral opzwepende rock spelen. Bij iedere mijl (1,6 km) tel ik af naar het einde en ben ik alweer hongerig naar de volgende mijl. De finish in Central Park ligt bij 26,2 mijl. Ik blijf lekker vlak lopen, ook al is het net iets boven het schema. Tien km: 00:57:47, 15 km: 01:26:11. En dan het halve-marathon punt nog steeds redelijk op schema: 02:01:05. De benen beginnen inmiddels al wel wat aangeslagen te voelen. "Hebben we toch niet teveel gelopen de afgelopen dagen?" spookt er door mijn hoofd. We mogen ook weer een stuk omhoog lopen richting de brug die ons naar het stadsdeel Queens zal brengen. In Queens is het publiek ook weer geweldig. De straten zijn er af en toe iets smaller en dat maakt het nog heftiger. In sommige stukken komt van beide kanten enorm veel lawaai, wat een chaos!

In Queens lopen we vrij kort en al snel beginnen we aan de beklimming van de Queensboro bridge richting Manhattan. Het wordt een vrij lange en moeizame beklimming voor me. De benen beginnen nu toch steeds meer te protesteren. Ik weet dat het 25 km punt op de top ligt en dat we daarna een tamelijk lang stuk zonder heuvels of bruggen kunnen lopen. Bovendien loop je dan Manhattan alvast in en is ons verteld dat de publieksgekte daar echt enorm is. Het plan van tevoren was ook om na dit 25 km punt alles proberen te geven. Doorkomsttijd op 25 km: 02:24:13 (twee minuten boven het schema). Maar nu kan ik naar beneden lopen! Ik probeer aan te zetten en wat tijd goed te maken. Als we bijna beneden zijn hoor ik de menigte al schreeuwen..we draaien de 1st Avenue op en daar staan duizenden mensen rijendik..wow! Over de brede 1st avenue is lekker veel ruimte om te lopen. Bij het 27km punt staat de Holland Runner groep aan de linkerkant.. ik heb al zin om daar langs te lopen. Christina staat daar ook. Extra fris probeer ik langs de groep supporters te lopen en ik zie Christina ook al over het hek hellen, schreeuwend en met een banaan in de lucht..die had ik net nodig! Banaan aangepakt en weer verder gelopen. Nu doorknallen is het motto! Proberen wat tijd terug te pakken en het tempo erin te houden ook al doen de benen  inmiddels behoorlijk zeer. Na 4 mijl over 1st avenue weer een stukje omhoog voor de brug naar het stadsdeel The Bronx. Een mijl later weer een brug, nu weer terug naar Manhattan. De laatste 5 mijl zijn ingegaan, het laatste stuk naar de finish in Central Park kan beginnen!

Doorkomst tijd op de 35km: 03:21:43. Geen tijd gewonnen, maar ook nauwelijks tijd verloren. Ik besef dat finishen binnen de 4 uur waarschijnlijk niet zal lukken, maar ik ben stiekem al heel blij dat het wel in de buurt zal zijn. Over de 5th Avenue loopt het nu vals plat omhoog. Mijn bovenbenen staan echt in brand en ook de voeten, kuiten en zelfs schenen beginnen stijf, zwaar en pijnlijk aan te voelen. De onophoudelijke schreeuwende menigte blijft wel motiveren en met het idee dat de finishlijn met elke stap dichterbij komt probeer ik het tempo vast te houden. Er lijkt alleen geen einde aan die 5th Avenue te komen. Bij mijl 24 lopen we eindelijk Central Park binnen. De laatste kilometers...yes! Het blijft ook hier heuvelachtig. Rond het 40km punt staat de Holland Runner groep weer.. enthousiast loop ik langs, geef Christina een high-five en dan op naar de finish! Ik kijk nog op mijn horloge..als ik nu 14km per uur zou gaan lopen kan ik de 4 uur nog halen..maar dat lukt nooit. Zere benen en dat laatste stuk loopt echt te steil omhoog. Vele aanmoedigingen weer, maar ik hoor ze al bijna niet meer. Even doorbijten nog...bij Columbus Circle rechtsaf het park weer in en dan zie ik het bord van 26 mijl. De laatste 200 meter..handen omhoog..FINISH! Eindtijd: 04:03:50. Ik ben een tevreden man.

Run Jorrit

5:30u:

Ik kan nog een kwartier slapen, maar ik sta nu al stijf van de spanning. Ik blijf nog even liggen en besef mij dat ik zelden zo lang naar een dag heb uitgekeken als deze. Langzaam aan begin ik met de voorbereiding: douchen, aankleden, eten, drinken, tas inpakken, etc. Vandaag is de voorbereiding anders dan anders. De tijd tussen opstaan en startschot is langer. Daarnaast gaan we iets doen wat eigenlijk bestwel debiel is: 42.195 meter rennen. De busreis naar het startterein beleef ik in een roes. Iedereen in de bus is gespannen, er wordt weinig gesproken. Ik denk veel na over het tempo wat ik gedurende de race zal lopen. Mijn nieuwe Garmin horloge stel ik alvast in op 4uur. Ik leg de lat laag. De tijd is immers niet belangrijk. Ik moet vooral gaan genieten van wat komen gaat. Links van ons verdwijnt de inmense skyline van Manhattan uit het zicht. Nog 2 uur te gaan. De aankomst en het wachten op de start gaan vrij ontspannen aan mij voorbij. Nog even wat drinken en eten, toilet opzoeken, drankgordel om, naam op de borst spelden en dan gaan met die banaan.

De start:

Met veel gedoe komen we in ons startvak terecht. De ouwe slobbertrui gaat uit. 10.00u. Met een doffe knal horen we in de verte het startschot gaan. De menigte begint langzaam aan een lichte dribbel. Ik voel een lichte druk op mijn blaas. Ik besluit toch nog snel even de blaas te legen. Dit is zeker een goeie beslissing aangezien er nog veel planten het nodige vocht over zich heen krijgen. Ook Laurens doet er nog even verstandig aan en zoekt een boom op. We sluiten weer aan in de menigte. We draaien langs de tolpoortjes links richting de startlijn. "New York, New York" klinkt uit de speakers. Ik begin langzaam te beseffen dat het eindelijk zo ver is. De marathon begint!

De eerste meters zijn direct beladen met emoties. Die inmense brug, de massa mensen op de brug, de helicopters vlak boven je hoofd en de skyline op de achtergrond. Mijn benen voelen sterk maar ik doe het zeer rustig aan. De eerste kilometer loop ik samen met Laurens de brug op. Het tempo is laag, net iets boven de 10km/u. Tijdens de afdaling test ik af en toe de benen door snel naar beneden te 'veren'. Alles voelt goed, maar ik blijf gereserveerd lopen. Na 3 kilometer laat ik Laurens en de brug achter mij. De eerste toeschouwers staan direct na de brug en de eerste "Come on Djorret" klinkt als muziek in de oren. Echt geweldig! Wat een contrast met het halve-slappe-hap-publiek-van-Amsterdam. Brooklyn is afgeladen, overal staan de mensen rijen dik. Ondertussen vliegen de kilometers voorbij. Ik zigzag wat over de straat heen, probeer het tempo er in te houden, maar ondanks de relatief brede weg heb ik veel last van de drukte. Ik loop rond de 11km/u. Met dit lage tempo heb ik wel meer tijd om te genieten. Ik kijk veel om me heen, deel high-fives uit praat wat met lopers en verbaas me over de grote massa mensen. Na een kilometer of 12 voel ik toch het vele slenteren van de afgelopen dagen. Hier en daar is het al wat stijfjes. Toch belemmerd het me niet tijdens het lopen. Ik blijf goed drinken.

Na ongeveer 14km draaien we Clinton Hill op. Een echte typische buurt in Brooklyn. Een eindeloze smalle weg leidt ons naar boven. Er lijkt geen einde aan te komen, maar dat hindert niet wat de mensen staan hier tien rijen dik langs de kant. Het geluid wat van die mensen afkomt lijkt wel op een concert van de Backstreet Boys in hoogtijdagen. Er komt zoveel adrenaline in mijn bloed dat ik steeds harder wil, maar ik kan niet, het is te druk, links, rechts, weer links....sneller! sneller!!!!! Michael Jackson beukt in mijn oren. Af en toe wil ik stopppen om hier en daar een moonwalk uit de benen te schudden, maar de mensenmassa gaat verder, dus ik ook. De kilometers vliegen nog steeds voorbij. Ik loop tussen de 5.20 en 5.30 per kilometer. Stiekem voer ik het tempo na iedere kilometer iets op.

De halve marathon kom ik door op 1u56m. Dat moet sneller. We gaan op dat moment de 'Polaski Bridge' op, dus nu versnellen doe ik nog niet. Na de brug maak ik snelheid waar het kan, maar door de drukte kom ik moeilijk boven de 12km/u. In Queens maak ik zo nu en dan ook wat extra meters om wat dichter bij het publiek te komen. Honderden keren je naam horen op een dag in New York maak je tenslotte niet iedere dag mee. Voordat we de Qeensboro Bridge opdraaien loop ik buitenom vlak langs het publiek. En ineens staat daar midden op de weg een vrij corpulente politie-agente. Ik kan niet meer stoppen en opzij springen kost te veel kracht. Ik gooi mijn lichaam danmaar naar voren en deel een 'sac' uit waar een American Football speler jaloers op zou zijn. Ik blijf overeind maar de agente ketst het publiek in. Gelukkig staan daar tientallen mensen om haar op te vangen. Queensboro Bridge is druk, te druk. Weer moet ik inhouden. Het tempo zakt tot 10km/u. Het blijft omhoog gaan. Zodra ik de ruimte heb maak ik hier gebruik van.

Aan het einde van de Queensboro Bridge gaan we steil naar beneden. We draaien naar links. Mijn mond valt open...waar op de brug geen een toeschouwer staat, staan hier duizenden mensen in een soort arena op elkaar gepakt. Een rilling trekt door mijn ruggengraat. Ik voel de grond niet meer. Ik zweef, ik schreeuw, ik loop buitenom het publiek schreeuwt terug. Als een gorrila sla ik op mijn borst, maak reuze stappen, ik ren als een gek vlak langs het publiek. De tranen springen in mijn ogen. We draaien 1st Avenue op. Een brede straat gevuld met duizenden lopers, omringd door tienduizenden toeschouwers. Nu begrijp ik pas echt wat de New York Marathon zo bijzonder maakt. Dit moet je meemaken. 1st Avenue gaat alsmaar rechtdoor, van km 26 tot en met km 32. Bij km 27 staan onze toeschouwers van Holland Runner. Ik zoek Christina, ze moet hier staan. Heb ik haar gemist? Daar staat ze! Ik passeer haar, ze schreeuwt me een banaan toe, ik kan nog net stoppen en draaien om die banaan te pakken. Een echte life-saver. De lekkerste banaan in jaren! Een zakje gel erachteraan en ik heb weer de nodige calorieen binnen.

Op 1st Avenue kan ik tot km 30 goed snelheid maken. Het tempo ligt net iets onder de 5m per kilometer. Maar bij km 30 begin ik de eerste vermoeidheid te voelen. Ik neem iets gas terug. Er volgt een relatief saai stuk door The Bronx. Er staat genoeg volk, maar ik ben veel met mijn ritme bezig. Ik kijk op mijn klokje en zie 3.00 staan. Ik ben al 3 uur aan het rennen....wat een debiel ben ik toch ook. Km 35, het ritme is weer terug, maar het gaat nu omhoog. We zijn inmiddels weer in Manhattan, op 5th Avenue. Volgens alle verhalen zou de marathon nu echt beginnen. Ik kijk langs de kant om de man met de hamer te zien staan. Maar ik zie niets. Het enige wat ik hoor is mijn naam, in vele varianten. De weg loopt tot km 38 omhoog, het is zwaar, maar ik hou het tempo er lekker in. Bij het indraaien van Central Park staat dan toch eindelijk die man met de hamer. Maar die hamer is echter vervangen door een spuit met doping. Het publiek schreeuwt, ik hoor niets meer behalve joelende mensen. Tijdens mijn laatste traing heb ik het stuk in Central Park verkend. Toen liep de weg voor mijn gevoel veel omhoog. Nu lijkt alles downhill te zijn. Ik ga los! Ik vlieg. Mijn snelheidsmeter geeft 14km/u aan. Ik ben onvermoeibaar. Bij km 40 staat opnieuw de supportersclub van Holland Runners. Ik geef iedereen een high-five. Ook Christina staat er weer. Ze schreeuwt me als een gek tegemoet. Ik krijg nog meer energie.

We draaien Central Park uit. nog 1 mile. De weg draait naar rechts, het is hier afgeladen met mensen, maar ze zijn stil. Ik schreeuw 'you can do it!' en het publiek ontploft. Ik loop weer als een gorrila op mijn borst te slaan en sprint als een gek de omhooglopende weg op. Een aantal renners kijken bizar opzij, ze zijn helemaal stuk, maar ik laat ze staan. Ik voel mijn benen niet. Nog 800 meter. Ik zak in, vermoeidheid. 'Geef me een shot' zeg ik tegen mezelf. In de verte zie ik de finish opdoemen. We draaien Central Park weer in en opnieuw krijg ik een stoot adrenaline. Ik trek een sprint, links, rechts, ik ga als een jekko over de weg. Nog 300 yards. Achter mij schreewt een Amerikaan 'This is it, This is it!'. Kippenvel over mijn hele lichaam, de armen de lucht in. Ik juich 200 meter lang. De finish is gehaald, de tijd is mooi: 3u46m36s.

Na de finish volgt de medaille en een zak met eten. En dan springen de tranen in de ogen. Het is gelukt. Daarna volgt de pijn. Mijn tenen zijn beurs, de benen zijn van droog hout. De koek is op. Maar het maakt niets meer uit, het kan me niets meer schelen. Ik heb de New York Marathon gelopen. Dat neemt niemand mij meer af!

Na de run nog even op de foto met de medaille en dan richting hotel..warm bad en bijkomen op bed! 's Avonds bezoeken we met stijve benen het Holland Runner after-marathon feestje. We laten ons de eerste biertjes goed smaken! De komende dagen gaan we nog even goed de tourist uithangen!

29 reacties | reageer

New York City, we zijn er!

Na een redelijk relaxte vlucht , even lekker uurtje wachten bij douane van V.S.  en een busritje van dik half uur waren we ter plekke. Het was al donker, maar toch na een pizza even naar Times Square gegaan. Blijft fantastisch om te zien.

Dag 2: Starbucks, downtown Manhattan met paraplu verkennen en expositie "bodies" gezien..erg cool. Verder relaxen en lekker eten! Jorrit doet nog een kleine trainingsrun in Central Park zelfs.

Dag 3: Startnummers ophalen!! Daarna de bijbehorende "Marathon expo" gecheckt en wat leuke NY marathon kleding ingeslagen. Daarna (nu wel met mooi weer!) met subway naar Battery park en bootje naar het vrijheidsbeeld. Beetje rondlopen rondom Wall street,  broodje hier, drankje daar. etc. Prima dagje. Stiekem wel wat teveel gelopen... komende dagen iets rustiger aan...

Tot de volgende keer!

6 reacties | reageer

Jorrit is klaar voor NYCM!!!

Zo....en nu mijn kant van het verhaal!

De marathon van New York staat al een aantal jaar op mijn verlanglijstje. Sommige dingen moet je gewoon een keer gedaan hebben, NYCM is daar één van. De afgelopen jaren waren er ieder jaar weer laffe argumenten om niet mee te doen: geen geld, uitgeloot, blessure, blablabla. Dit jaar gaat het dan echt gebeuren. Ik doe echt mee!

Het koste wat moeite, maar na weken zo niet maanden praten als Brugman heb ik Laurens zover gekregen om met me mee te doen. En omdat zijn beste makker zich niet wilde laten kennen heeft ook Joni zich maar ingeschreven.

Om jullie mee te geven hoe de laatste maand van mijn voorbereiding verloopt zal ik jullie regelmatig verslag doen. Bij deze de eerste....

Voorbereiding

Zoals gewoonlijk is mijn voorbereiding weer een verhaal apart. Het voorjaar begon goed. Halve van Egmond (1.45), City-Pier-City (1.36) en Halve van Leiden (1.35). Met Pinkster nog even een estafette gedaan van Parijs naar Rotterdam (Roparun), maar daarna kakte het schema in als een pudding. In de zomer heb ik vooral trek in bier, niet in zweten. Trainen deed ik nog wel, maar een vakantie in juli/augustus naar Viëtnam is niet echt bevorderlijk voor je loopconditie. Maargoed, eenmaal terug in Nederland en begon de training dan echt. Althans, dat was de bedoeling. Omdat ik op 9 september voornemens was om de Mont Ventoux vier maal omhoog te fietsen (vrijwillig) wilde ik de looptraining combineren met fietstraining. Dat vonden mijn knieën niet echt fijn. Gevolg: overbelaste knieën. Meer dan 4 kilometer lopen lukte niet. Daarnaast moest ik na iedere training 2 dagen rust houden. Ik zag de bui al hangen. Altijd dat gezeik met die klote knieën.  Gelukkig gingen de knieën langzaam vooruit. Het fietsen liet ik maar voor wat het was. Een aantal loopjes van een uur en een weekje Zuid Frankrijk later kon ik al wat meer hebben. Maar hoe ik ervoor stond op dat moment? Ik had geen idee. De Dam tot Dam was daarvoor een mooie test.

Dam tot Dam

Gezien mij voorbereiding en de problemen met de knieën hield ik mijn hart vast. Ik voelde mij die ochtend echter goed en na het startschot ging ik los. Ik wilde rustig starten, maar downhill de IJ-tunnel in dwingt om gelijk snelheid te maken. Na drie kilometer begon mijn kuit op te spelen, dat trok echter weg na 6 kilometer. Het ritme zat er verder goed in. De snelheid lag iets onder de 14km/u. Rond de tien km  merkte ik dat ik te weinig op snelheid had getraind. Ik had moeite om het tempo vast te houden. Mijn benen voelde echter super, had geen pijn, dus dat gaf veel motivatie. De kilometers die volgde waren zwaar, maar de tijd was niet belangrijk. Blessure vrij blijven, dat was het doel. De eindtijd was redelijk: 1u.12m.

De 30 van Almere

De dinsdag en woensdag na Dam tot Dam volgde een herstelloopje van 6km en een duurloopje van 18km. Los van blaren en pijnlijke tenen was het herstel goed verlopen. Die week stond De 30 van Almere op de agenda. Gezien mijn gekwakkel wilde ik niet meedoen. Maar het resultaat in Dam tot Dam motiveerde mij om toch mee te doen. Laurens en Joni deden ook mee, dus TOVJ kon ik niet achterblijven. Ik was echter niet van plan om mezelf stuk te lopen dus ik hield er rekening mee om na 20km uit te stappen. De 30km van Almere is een klein, maar goed georganiseerd en gezellig loopje. Het weer was super en ik voelde me ook top. We gingen rustig van start. Dit was de eerste keer dat ik tijdens een loop niet direct op maximale hartslag zat. Best relaxed eigenlijk. Na 2 km versnelde ik naar een snelheid van 11km/u. Na 10km begon ik me te vervelen en ging ik iets harder lopen, rond 11.5km/u. Tot kilometer 22/23 voelde ik me goed en had geen pijn. Voor het eerst in mijn leven zag ik een tijd van 2 uur op mijn stopwatch staan. Onmenselijk eigenlijk. 'Waar ben ik in godsnaam mee bezig?' dacht ik bij mezelf. Na 23 kilometers had ik nog veel energie over, dus begon het tempo op te voeren. De laatste kilometers liep ik boven de 13km/u. De uiteindelijke tijd: 2u36m. Maar ook hier was weer het belangrijkste: blessure vrij.

Finetuning

Voor mijn gevoel ben ik er nu klaar voor. Met het duurvermogen zit het wel goed. Laat maar komen die marathon! De komende tijd staan natuurlijk nog veel trainingen op het programma. Maar ook dingen zoals voeding, hartslagmetingen en blarenbestrijding zullen de aandacht krijgen. Morgen een bezoek aan de fysio om oefeningen te leren om mijn knieën sterker te maken.

Voor diegene die dit lang verslag heeft weten te verteren....ik hou jullie de komen de maand op de hoogte!

Jorrit

7 reacties | reageer

Voorbereiding en marathon trainingsschema

Nu de marathon dichterbij komt is het wel weer eens tijd voor een update! Hoe staat het met de voorbereiding? Ligt iedereen nog op schema om die marathon in New York goed te kunnen lopen? Nou, daar zijn we zelf ook nog niet helemaal uit... :)

De afgelopen maanden hebben eigenlijk alledrie onvoldoende kilometers gemaakt, maar we hebben gelukkig ook niet stilgezeten! Op 17 mei hebben Jorrit en Laurens de halve marathon van Leiden gelopen. Jorrit liep een mooie tijd van 1:35 en Laurens wist zijn PR van zijn eerste halve marathon (City-Pier-City) niet te verbeteren en finishte met 1:49. Bij de marathon van Leeuwarden (7 juni) is dit wel gelukt en heeft Laurens zijn halve marathon tijd op 1:46 gezet. Joni heeft sinds de City-Pier-City (1:57) door de verbouwing van zijn huis geen wedstrijd meer gelopen. 

Inmiddels zijn we wel alledrie bezig om de kilometers op te voeren. Dat moet ook wel want de marathon is al op 1 november! Vaker trainen en langere afstanden lopen dus. We hebben een marathon trainingsschema gedownload. Dit is een 12 weken schema met een streeftijd van 4 uur. Min of meer de doelstelling ook dus dat komt mooi uit. Per week 5 dagen lopen dus. Duurlopen, intervaltraining en herstellopen. Hopelijk blijven we blessurevrij, want dat is tot nu toe nog niet helemaal het geval geweest... We gaan ons best doen!

4 reacties | reageer

We gaan de New York City marathon lopen!

De knoop is nu officieel doorgehakt: Joni, Jorrit en Laurens gaan de New York marathon lopen! Althans...we gaan er aan beginnen, want ervaring met een marathon lopen hebben we niet. Dat wordt dus spannend! De New York marathon schijnt de grootste marathon van de wereld te zijn met 35.000 mensen die deelnemen. Het idee om een marathon te lopen (en ja waarom dan niet direct de bekendste!) kwam in het najaar van 2008 toen Joni en Laurens een "lullig" rondje van 5 kilometer liepen. Daarna zijn de afstanden wat groter geworden. We namen deel aan de7-heuvelenloop en hebben inmiddels ook onze eerste halve marathon (City-Pier-City in Den Haag) op onze naam staan. Jorrit liep al wat langer, maar heeft ook pas in 2009 zijn eerste halve marathon gelopen. Het wordt dus een leuke uitdaging om dit jaar de NY marathon te gaan lopen!

Op 1 November 2009 moet het allemaal gaan gebeuren. We gaan er natuurlijk 100% voor en met de aanmoedigingen van Christina die met ons meegaat moet het toch lukken zou je zeggen? :)
We gaan in New York natuurlijk ook even goed de toerist uithangen, dat mag duidelijk zijn. We verblijven daar uiteindelijk 9 nachten dus alle tijd om Manhattan eens goed onder de loep te nemen. We zullen hier verhalen, foto's en misschien zelfs wel video's plaatsen van onze belevenissen en prestaties!

Joni heeft  7 juni weer een halve marathon gepland in Leeuwarden, Laurens loopt in Leiden 17 mei een halve. Jorrit doet in de tussentijd "even" mee aan de ROPA run.

5 reacties | reageer

Welkom op ons reisdagboek van de NY marathon!

Hallo en welkom op ons reisdagboek van de New York Marathon!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar we ons bevinden en waar we zijn geweest! Meer informatie over ons en de reis die we maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor onze mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

We  zien je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met ons meereist!

Groetjes,

Christina, Joni, Jorrit en Laurens

6 reacties | reageer

Laatste foto's

Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's

De NYC marathon!

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: